Equus ferus caballus sicut amuletum culturali: symbol sacer in steppis Eurasiae usque in Sinum et Europam Introducere: Domitatio et sacerdotalis Equus ferus caballus, in terra hodieque Kazachstania (cultura Botai, circa 3500 a.C.n.), non solum res transportabilis et oeconomicus facta est, sed etiam symbolus mythologicus et rituales in multis cultibus. eius functio ut amuletum (amuletum, portans fortunam) ex tribus attributis fundamentalibus procedit: celeritate (connexio cum sole, tempore, nuntio), virtute/fruituosis et limine (mediator inter mundos). haec attributa diversis modis interpretata sunt in diversis aereis culturalibus, creans spectrum complexum connotationum. 1. Steppes Eurasianae: Equus solis, equus proavus Apud populos errantes (Mongoli, Turchi, Kazakhi, Kirghizi) equus erat fundamentum oeconomiae et bellorum, quod causavit eius profundam sacerdotalizationem. Cultus equonis solis: Apud multi populos Turchicorum et Mongolicorum, equus albus vel aurius consideratur substantia aut satelles solis. rituales saltationes et victimatio equonis (sicut in festo Iakutico Isiakh) ad paritum, fortunam in anno proximo et clementiam deorum ad securandum missae sunt. crinum et cauda symbolizabant radii solares. Amuletta protectiva: Cutis, ossum aut imaginem equonis ad signa protectiva usi sunt. "Capita equorum" (juze) in tegulis yurt Kazakorum et Kirghizorum serviret signum protectivum domi, repellens spiritus malos. apud Tuvinos et Altaios usque hodie tradition est linteas rituales (chalama, yalama) ad arbores in locis sanctis attigere, eas putandas ut equos spiritibus, quod protectionem et benevolentiam ad securandum facit. Mythus de origine: Legendaris proavus Chingisiani, Boraté-Chino ("Albus lupus"), secundum "Sapientem dictum Mongolicum", natus est voluntate Caeli Superioris (Tengri) et migravit, ductus leone maraloua. sed per equum missio eius realizatur. equus hic non solum animal est, sed satelles sacer, donans virtutem et fortunam stirpi. 2. Sinum et Asia Or ... Read more