sancta Anna in iconographia et cultura: inter orientem et occidentem In infinita catena sanctorum, quorum visages in iconis et tilia videntur, una effigies occupat locum specialis. Non propter hoc quod seldenum invenitur, sed propter hoc quod semper prope est cum principalissima mysterio christianitatis — cum Dea Maria et Parvulo. Hic est sancta Anna, mater Mariae Virginis, avo Iesu Christi. Figura sua saepius in umbra nomina plaudientiorum manet, sed illa, secundum traditionem ecclesiasticam, facta est illud visum, quod coniunxit Vetus Testamentum cum Novo. Effigies sua in arte et cultura est historia de longo expectando, de miraculo materitudinis temporis latii, et de tertia sanctitate calma, quae pertrangit totum artem christianam, ab his priscis mosaicis byzantinis usque ad picturas aetatis Renascentiae. Quis est sancta Anna De vitae sanctae Annae non scimus ex canonici Evangelii, sed ex posterioribus apocryphicis fontibus, praesertim ex \"Protoevangelio Iacobi\", datato saeculo secundo. Secundum hunc textum, Anna fuit uxora Iacobi, pietatis et opulenti viri ex genere Davidi. In longis annis vivunt in matrimonio sine filio, quod in societate Iudaica considerabatur magnus ignominia, signum irae Dei. Unum diem, in grande festo, Iacobaeo refusum est ius offerre victimam pro tota Israel, cum formulatione umilianda: \"Non deservis offerre donum, quia non benedixit te Deus descenditio.\" In maxima tristitia Iacobus recessit in desertum, ubi jejunabat et orabat quadraginta dies. Anna, relicta domo, quoque orabat in horto. Tunc angelus apparuit eorum, qui annuntiat ut suas preces audita sint — quod ipsi fieri patres flius, de quo dicent omnes populi. Post novem mensibus nata est filia, quam nuncupaverunt Maria. Jam in his mytho tota profunditas effigies Annae invenitur. Non est solum mulier, quam mater in senectute facta est. Est signum spei, quod non moritur, signum fidei, quod vincit logicum humanum. Simulat transitum a infertilitate fructificationi, a desparatio ... Read more