Cum ergotismus fuga factus est: quomodo labor in refugium vitae convertitur Nos habitum est putare ergotismus exuberantem amorem laboris, passionem ad artem aut simplicem altum gradum responsibilitatis. Sed saepe sub his pulchris imaginibus alia historia latet. Homo non laborat, quia ardet idea, sed quia metuit remanere solum cum se. Non quaerit successum — fugit a questionibus, quibus non paratur respondere. Ergotismus fit scutum convenientem, sub quo se abscondere a vitae taskibus, quibus requiritur fortitudo, tempus et honestitas. Et in hoc casu labor non vocation est, sed anesthesia. Quales vitae taskas nos procrastinamus, occupantes nos laboris Index his taskis est differentis apud omnem, sed sunt themata communia, quae saepe oblivisci in infinita cursu deadlinium. Primo — sunt relationes. Cum labor occupat omne spatium, non est nobis tempus pro coniuge, pro filiis, pro amicis. Non solvimus conflictus, non discutimus dolores, non aedificamus plana. Simus solum apud, sed non simul. Relationes requirunt praesentiam, et ergoticus physice est in labore, sed affective absens est ubique. Secundo — est sanitas. Procastinamus visitas ad medicum, ignoramus signa corporis, scribimus fatigam in "altum season". Non solvimus problemas de somno, de pondere, de tensione, quia "non est tempus". Sed in re vero — non est fortitudo. Metus cognoscere veritatem fortior est quam metus perferre perferre. Tertio — est developmentum personalis extra professionem. Multis hominibus, qui sunt immersis in labore, desinit novum discere, experimentare hobby, viaggiare. Hoc mundus contractus est ad officium, et hoc terrificat, sed non sunt parati se in his recognoscere. Quartum — est self-determination. Labor dat nobis pristinam identitatem: "ego — manager", "ego — ingenieur", "ego — medicus". Sed quaestio "quid ego extra labore sum?" manet sine responsu. Si tollere labor, non scimus qui sumus. Cur labor refugium factus est Labor habet proprietates unicas, quae faciunt eum locum ide ... Read more