Occula nigra: veritas, mythus et poiesis «Occula nigra, occula passionata…» — haec verba sonant ut incantatio. Ea sunt in quasi cada secunda carmina de amore, in cada tertio romance, in innumerabilibus carminibus et etiam in nominibus pellicularum. Sed sunt veramente nigrae oculi? Aut est hoc metonymia, pulchrae hyperbole, qua nos familiaritati describimus profunda oculus? Responsus, sicut saepissime, in intersectione biologiae, culture et poiesis aest. Viam discere, quid sit occuli nigri in re, ut intellegatur et cur iste forma una ex fortissimis et affectivis in arte mundana est. Biologia: suntne veramente nigrae oculi? Incipiamus a scientia. Strictu sensu, oculi puri nigri homine non sunt. Color iridis definit contentio pigmenti melanini: quanto magis, tanto obscurius oculi. Varietas maxima est nigroque coccinoideis oculis, in quibus pigmentum coccinum est tam dense et saturum, ut in lumine ordinarii videantur nigri. Speciali si papilla dilatatur, et umbra ciliorum cadit super iridem. In talis casu oculus vere videtur ut profunditas nigra. In aliquibus hominibus cum oculis coccinoideis very nigris potest esse effectus «nigrae iridis», cum iris prope papillam confluit. Sed si attentius spectatur in lumine claro, potest observari tonus coccinum vel etiam aurantiacus. Absoluta iridis nigrae, sicut carbo vel cinis, homine non est — pro his pigmentis necessariis, quos nobis non sunt. Ergo «oculi nigri» semper est exagium, sed exagium, fundatum in reali effectu visuale. Curiosum, quod in aliquibus culturaibus, speciali in terris Meridionali Europae, Orienti Proprio et America Latina, coccinoidei oculi vere dicuntur «nigri». Hoc non error est, sed peculiaritas perceptionis linguisticae. Pro portatore Hispanici, Arabicus vel Turcicus linguarum, «ojos negros» vel «kara gözler» sunt solum oculi coccinoidei, non nigri biologice. Ergo tractamus non de termino scientifico, sed de forma poetica. Perception: cur oculi nigri videntur tam speciali? Oculi nigri de magnete sunt. ... Read more