Mulier coque in navis: a maleficio ad caput caelatoris cambi Mare semper fuit mundus virilis. Non solum propter necessitatem vires, sed et propter superstitiones profundas. Ponderatur, mulier in navis malum ferre, et si in calefactura stet, necessitas est. Sed tempora mutantur, et hodie mulier coque in navis — non est exotismus nec transgressio tabu, sed professione ordinaria, si quidem difficilis. Quomodo ita stereotypum frangere et quid absconditur in imagine mulieris, qua pascit turmam in mari aperto? Mythus marinus et res: ab superstitionibus ad primum nomen femininum Mare semper fuit conservativum. Mulieres in navibus mercatorum et militum diu non erant, nisi in raris casibus, cum se in vestimenta virilis mutarent, ut a paupertate aut persecutionibus evadere. Coque, vel caleator, fuit figura principalis in navis: a sua virtute dependebat non solum animus turmae, sed et sanitas eius. In aetate navis vela, victus marinarum erat pauper: caro salta, panis sicca, aqua putredinis. Bonus coque, qui potuit varietatem rationis adferre, valuit aureum. Sed viam illam mulieribus prohibita est. Prima mentiones de mulieribus coquis referuntur ad medium saeculi XX. In bello mundano secundo, cum viri profecti sunt in proelium, aliquae mulieres occupaverunt locos eorum in navibus auxiliaribus fluminis. Eorum loco in caleis navium sanitariis et transportibus operaverunt. Sed haec erant casus unici, et post bellum eorum excludere. Verus pervasivus in annis 1970-1980. Navis magnae naviculae, specialiter Scandinavica et Britannica, coepit conscientiari, bonus coque non oportet esse vir. Anno 1985 navis Norvegica "Stavanger" primum navigavit cum muliere coque in statu. Hoc causavit tumultum in pressa, sed turma, mirabiliter, erat laeta: victus erat delectabilior, purior, varietate. Cambus — non solum coquina, sed postrema statio militaris Labor coquis in navis est fundamentaliter different ab labor coquis in terra. Cambus est parvum spatium, in quo posita sunt focaria, forna ... Read more