Monstrare digitum: historicus symbolismus, culturalis codex et limites offensae Profunda historia gestus: ab antiqua apotropaica usque ad moderum vituperationem Gestus "digitum" (cucum, shish), ubi pollex inter digitem indicem et mediam compressum pugnum insinuatur, est unum ex veterrimis et semiotice plenissimis signis in cultura mundana. Suum offensivum non est universale, sed contextuale, dependens ab codice culturali, situ et intentione demonstrantis.Scientia, iste gestus repraesentat exemplum clarum communicationis non verbalis, cuius significatio evolutus est ab sacra protectione ad grossum refusum et humilitatis missum. Antiqui origo: protectione, fructuositate et ironia Prima notabilia imaginaria gestus (lat. manu fica — "manus-palm") inveniuntur in cultura Romana antiqua et Etrusca. In principio portabat character apotropaicus (protectione-obsidionalis): Protectione a malo oculus et potentibus malis: Gestus, simillimus genitalibus mulierum (fica — smokva, fructus ficus, etiam denominatio vulvae vulgata), significabat fructuositatem et vitam, avertens oculus malum. Catenae in formam figi (figurinae) portabant ut amuletos. Symbolus phallicus: In conjunctione cum motu fricativo ("involutio") gestus erat symbolus indecentis coitus et habebat subtextum comici-vulgaris, quod demonstrant graffitia antiqua et comedias. Curiositas: In vetere Romana gestum ad rituale maledictionem usi sunt, ad adversarium in ludis mittens. Simultaneo servi monstrare digitum post humeri dominum, ut symbolice se a sua ira protecti sint, — praxis, quae in satyris Persio constat. Medii aevi et Renascentia: complicatio duarum significationum In Europa Christiana gestus gentilis adaptatus ac novum sonum obtinuit: Protectione a diavolo et sagittariis: Gestus perpetuus usatur ut amuletum superstitiosum. In Germania cognoscitur ut Feige (figa) aut Fickfack, in Italia — far la fica. Explicitum vituperatio et negatio: Ad saecula XIII-XIV gestus firmum in usu introductus est ut indecen ... Read more