Falsum sensus culpae ante filios suos: quando parentalis \"debere\" fit carcer Venit in occulto. Vespera, cum puer dormiat, et tu in aula cum caligine frigida theae sedes. Circumit in mente diem praeteritum: tempus non satis, affectionis non satis, tonus too acutus, ludorum parvorum non satis. Ubi deinde fervet hoc viscosum, viscosum sensus, quem culpam vocas. Pensest: \"Mala mater sum\", \"Non satis bonus pater sum\", \" Filius meus meritat magis\". Hoc sensus prope omni parenti familiaris est, sed raro quis scit, quod pars major — falsa. Non habet relationem ad reales deficiuntia, nascitur ex ideis, quibus nullus能达到, et expectativis, quibus nullus formulavit. Ut ex his carceribus emergere, necessarium est understandere: quod verum debemus dare filio nostro, quod — illud illud falso sensu culpae, nuntium a foris. De unde venit falsum sensus culpae Falsum sensus culpae non est resultatus rei realis peccati, sed resultatus discordiae inter realitatem et imaginem imaginem \"boni parentis\". Hoc imaginem construit ex multis fontibus: in re socialibus, ubi matres ideales continentia caetera et facies puerorum ridentium; consilia amicorum et consanguineorum, qui \"semper scunt ut bene faciant\"; proprias infantiles vulnera et persuasio, ut \"mea debeat esse melius quam parentes mei\". Et ita coepimus a se petere impossibile: esse sicut educatorem idealem, amicum, sustentationem pecuniariam, et psychiatherapeutum simul. Et cum non valentis, sentimus nos culpables. Sed considerate: an filius realis necessitatur parentem idealem aut patrem? An an necessitatur vivum, verum hominem, qui aliquando aestuat, peccat, et quoque discit parentem esse? Quod verum debemus dare filio in re Incipiamus a quo est realis, inanis obligatio parentalis. Non sunt infinita gadgeta, non cirta cum tridem annis, non ordo idealis in domo. Sunt res fundamentales, sine quibus puer non potest crescere sanus, felix, et sibi sufficiens. Primo, est securitas. Securitas corporalis: puer sciat, quod ... Read more