Curatio amatorum: quid est et cur illam expectamusCuratio pro propinquis non est sola actio, sed statum animi quod in parvis et magnis rebus manifestatur. Est lingua qua loquimur cum illis qui nobis cari sunt, sine verbis. Est fundamentum in quo aedificantur fides, aenitudo et illa \"fides\" quae in relationibus petimus. Sed quid enim est in curato? Quándo est necessaria? Et cur, manifestando illam, aliquando sentimus frustrationem et desideramus gratitudinem? Atque quo usque tempore venit Dies curato amatorum, qui notatur 29 mensis Iulii (in aliquis casibus - 20 mensis Iulii), et quod illo est? Curatio amatorum: non solum verba, sed et actaCuratio est conceptus complexus et variabilis. Non finitur in phrase \"amo\" aut presentum confectionem. In illa comprehensum est attentio ad parvas res: virtus notare quod homo est cans, frustratus aut necessitans adiuvandi. Est virtus audire sine consiliis, esse proximus cum difficultate, et dividere laetitiam cum bene est. Est voluntas venire in adiuvandum in omni momento — et si est inconvenientis, et si requirit victimas. Curatio comprehensum est in adiuvandis corporalibus: coquere cenam cum aliquis moritur, ferre pueri ab schola, adiuvare in migratione. Sed non minime important est curatio affectualis — cum quaeramus animum, datur loqui, non damnamus, adiuvamus in acceptatione difficilem decisionem. Et unum aspectum magnum — curatio de tempore. Respectare spatium personalis, non petere attentionem cum hominem necessitatur esse solus, etiam — manifestatio caritatis. Finis, curatio est modus demonstrare homini quod non est solus. Quod vita eius est significantis pro aliquo aliquali. Et hoc, possibiles, est maximum quod nobis dare potimus. Quándo curatio est necessaria: momenta quae decidunt omniaCuratio oportet esse perpetua, sed sunt momenta quae fit necessaria. Hi sunt periodi crisi: morbus, amatorum amissio, dimissio, dissolutio relationum. In his momentis verba adiuvantia et acta particularia possunt esse verus ancellum. ... Read more