Ciclus Festorum Natalium: dramaturgia liturgica Incarnationis Ciclus Festorum Natalium in traditione orthodoxa non est solum successio memorabilium dies, sed actionem liturgicam unum, dramaturgice constructam, revelans mysterium Incarnationis in tota sua christologica, soteriologica et ecclesiologica plenitudine. Hic ciclus, a 25 decembri usque ad 19 januarii (secundum calendarium Gregorianum), formatur structura complexa, ubi quaque festum non est factum isolatum, sed actus necessarius in historia salutis sacra. 1. Structura cicli: nucleum, circumscriptio et developmentum. Ciclum possum dividere in plurimos significativos blocos: Periodus praeparativus: Post festum Natalis (Post festum Philipporum) ab 28 novembris. Tempus expectativum asceticum et purgatorium, creando spatium internum ad receptionem Pueri Dei. Cima — Vigilia Natalis (Coctus), dies stricti jejunii, concludens cum apparitione prima stella festi mensae cum kutyae. Nucleum cicli: apparitio in caro. Natalitas Christi (25 decembris) — absolutus centrum, "festum festorum". Tema — kenosis (humilitas) et laetitia: Deus fit homo, Verbum fit caro. Liturgia accentuat paradoxum: Rex caelestis nascitur in praesepio. Sacrosanctum Concilium Virginis Mariae (26 decembris) — dies post Natalitatem consecratus laudationi illius, per quam Incarnatione factum est possibile. Hic est gratiarum actionem de parte Virginis Mariae in opus salutis. Circumscriptio et expansionem sensus. Sabbatum et Semana (Dominica) post Natalitatem — commemoratio parentum carnis Christi (Regis Davidi, Iosephi sponsi, apostoli Iacobi). Accentuat realitatem naturae humanae Christi et suum introitum in lignum David. Obsecratio Domini (14 januarii) — evenium ponticum. Ex una parte, concludit ciclum eventuum puerorum: Christus se submetit legibus vetustae, accipit nomen Iesus, fit primum effusum sanguinis eius. Ex altera parte, servit profiguratio Novi Testamenti et sacramenti Baptismi ("obsecratio manu inmanuus" secundum apostolum Paulum). Vigilia ... Read more