Sancta Anna in iconographia et cultura: inter Orientem et Occidentem In infinita successione sanctorum, quorum vultus ad nos spectant ab iconibus et teliis, est una effigies, quae occupat locum specialis. Non propter hoc quod raro invenitur, sed propter hoc quod semper adiacet ad maximam mysterium christianitatis — ad Deiparam Mariam et Infanten. Hic est sancta Anna, mater Mariae Virginis, avo Iesu Christi. Figura sua saepe in umbra nominum laudandiorum remanet, sed ipsa, secundum traditionem ecclesiasticam, facta est illud nexum, quod coniunxit Vetus Testamentum cum Novo. Effigies sua in arte et cultura est historia de longa expectatio, de miraculo matris senilis et de illa tranquilla, quasi inobservata sanctitate, quae pertransit in totum artum christianum, ab initiosis mosaicis Byzantinorum usque ad pelliculas aetatis Renascentiae. Quis est sancta Anna De vita terrae sanctae Annae non scimus ex Evangelis canonici, sed ex fontibus apocryphicis posterioribus, praesertim ex \"Protoevangelio Iacobi\", datato saeculo secundo. Secundum hoc textum, Anna fuit uxora Iacobi, hominis pietatis et opulentae, de genere Davidi. Multis annis vivunt in matrimonio sine filio, quod in societate Iudaica consideratur magnus pudor, signum irae Dei. Unusquisque die magnae festivitatis Iacimo refusum est ius offerre victimam pro tota Israel, cum formula degradante: \"Non dignus es offerre donum, quia non benedixit te Deus descendenti.\" In profunda tristitia Iacim fuit in desertum,ubi jejunavit et oravit quadraginta dies. Anna, remansa domi, etiam oravit in horto. Tunc angelus apparuit illis duobus et annuntiauit, quod aures suas auditu sunt — ipsi fiunt parentes filii, de quo loquerentur omnes gentes. Post novem menses nata est filia, quam vocaverunt Maria. Jam in his praedictionibus condita est tota profunditas effigies Annae. Non est solum mulier, quae facta est matre in senectute. Est symbolis sperantiae, quae non moritur, symbolis fidei, quae superat logicam humanam. Represent ... Read more